To takie piękne, ta tęsknota, a ja nie mogę jej znieść. Ciągle słyszę Twój głos, jak wybuchasz śmiechem, jak mówisz, ale nie do mnie. Nie ma spokoju, nie ma nic. Ciągle gubię cząstki siebie i Ciebie, nie wiem, może idziesz za mną i je zbierasz? Może zwrócisz mi, nam kiedyś te nasze wspólne skarby, może znowu będą dla nas ważne...? Może w końcu nadejdzie czas, że nie będę już musiała tęsknić, że skończy się ta droga nieprowadząca donikąd.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz